امير المؤمنين عليه السّلام آمد و بر رسول خدا وارد شد ، و فاطمه در نزد پدر نشسته و مىگفت : وا كرباه لكربك يا رسول اللّه « اى غم و اندوه كجائيد بيائيد ببينيد چه غم و اندوهى بر پدر من وارد شده » . حضرت رسول اللّه فرمود : بعد از امروز براى پدر تو هيچ غصّه و اندوهى نيست . براى پيغمبر نبايد گريبان چاك زد ، و نبايد صورت را خراشيد ، و نبايد واويلا گفت ، و ليكن بگو همان كلماتى را كه پدرت در فوت فرزندش ابراهيم گفت : تدمع العين و قد يوجع القلب و لا نقول ما يسخط الرّبّ ، و انّا بك يا ابراهيم لمحزونون ، و لو عاش ابراهيم لكان نبيّا . « اشك از چشم مىريزد ، و دل به درد مىآيد ، و كلامى كه خدا را به غضب آورد نمىگوئيم ، و من در فراق تو اى ابراهيم محزونم ، و اگر ابراهيم مىماند هر آينه پيغمبر بود » . پس از آن فرمود : اى على نزديك من بيا ، امير المؤمنين نزديك آمد . فرمود : گوشت را نزديك دهان من بياور ، امير المؤمنين آورد ، حضرت فرمود : اى برادر من آيا نشنيده‌اى قول خداى عزّ و جلّ را در كتاب خود : إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ؟ قال : بلى يا رسول اللّه « عرض كرد : بله اى رسول خدا » . فرمود : تو و شيعيانت هستيد . در محشر مىآيند با صورتهاى درخشان و علامتها و نشانه‌هاى ايمان ، همه سير و سيراب ، با طراوت و شاداب . آيا نشنيده‌اى قول خداوند عزّ و جلّ را در كتاب خود : إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ الْمُشْرِكِينَ فِي نارِ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أُولئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ ؟ عرض كرد : بله اى رسول خدا . فرمود ايشان دشمنان تو و پيروان دشمنان تو هستند ، در روز قيامت حاضر خواهند شد با صورتهاى سياه ، همگى تشنه و سوزان ، اهل شقاوت ، معذّب به عذاب كفّار و منافقين ، آنها براى تو و شيعيان تو است ، و اينها براى دشمنان تو و پيروان آنها . « 1 »

--> ( 1 ) « غاية المرام » ص 327 حديث سوّم .